Officieel worden de namen pas woensdag gepresenteerd, maar radiostation Q Music heeft de lijst al in handen. Uit die lijst blijkt dat achter Van Buuren een wisseling van de wacht plaatsvindt. De Franse dj David Guetta stijg van twee naar drie, de tweede Nederlandse troef Tiësto zakt in omgekeerde volgorde.

Ook wat verder naar onderen is Nederland goed vertegenwoordigd. Ferry Corsten (9), Sander van Doorn (12), Dash Berlin (15) en Fedde le Grand (21) zijn ook op de lijst te vinden.

Voor Armin is het niet vreemd om te winnen. De vorige drie edities van de verkiezing prijkte zijn naam ook al bovenaan de lijst.

Hero – Toen Ik Je Zag

Op 6 oktober overleed soapie, filmster en zanger Antonie Kamerling. Een dag vol diepe rouw in Nederland. Antonie was een held, je kon bijna geen hekel aan hem hebben. Zijn dood zorgde ervoor dat zijn nummer 1-single, Toen Ik Je Zag, wederom de Top 40 binnenkwam en op één stond in de Single Top 100. Antonie is dood, zijn muziek en films leven voort.

Als ik heel eerlijk ben: voor Antonie overleed, bevatte mijn parate kennis niet het feit dat het nummer van Hero was, laat staan dat Hero een pseudoniem voor Antonie Kamerling was. De dagen na 6 oktober werd ik goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Overal was de plaat te horen, en terecht. Ik vind het nog steeds een van de mooiste Nederlandstalige nummers ooit gemaakt. De zin die iedereen wel kan meezingen op feestjes is daar een goed voorbeeld van:

Er was een donder, een bliksem, een slag toen ik je zag
Ik ben veranderd, een ander, sinds die ene lach

Antonie Kamerling, aka Hero, was een held. En ik baal er een beetje van dat ik dat nu pas echt besef.

Maar wat maakt de Banner nu het mooiste volkslied? Alleen de naam kan het toch niet zijn? Correct, al helpt het wel veel mee. Het Wilhelmus heeft dan wel niet een echt tot de verbeelding sprekende naam, maar het Franse La Marseillaise heeft toch ook geluk gehad in het geboorteregister, om over het Engelse God Save The Queen nog maar te zwijgen (God Save The Queen is overigens geen officieel volkslied, Engeland heeft helemaal geen officieel volkslied).

Nederland kan wel terugkijken op een mooie historie als het om volksliederen gaat: het Wilhelmus is namelijk het oudste volkslied dat er is. Eerder was er al wel het Japanse nationale lied, maar dat bestond tot de 19e eeuw alleen uit tekst, wat het een volksgedicht maakte in plaats van een volkslied. En alsof het oudste volkslied nog niet genoeg was, hadden ‘we’ daarvoor nog het (veel mooiere) Wien Neêrlands Bloed. Ene koningin Wilhelmina vond bij haar inhuldiging echter dat het Wilhelmus iets liever voor onze buurlandjes was, en besloot Wien Neêrlands Bloed in de ban te doen. Eeuwig zonde.

Dat volkslied leek veel meer op de volksliederen die nu ‘hip’ zijn. “And the rocket’s red glare, the bombs bursting in air” is één van de regels in het eerste couplet van het Amerikaanse volkslied. Bommen die uiteenspatten met op de achtergrond een mooie blauw lucht, wat is er nu mooier? Dat is toch kicken! Ook de Engelsen kunnen er wat van. “Even de Schotten stangen”, moet de schrijver hebben gedacht. Een greep uit het laatste couplet: “May he sedition hush / And like a torrent rush / Rebellious Scots to crush”.

Ook Wien Neêrlands Bloed was er zo één. “Wien Neerlandsch bloed in de aders vloeit / Van vreemde smetten vrij”, is de eerste zin uit het oude volkslied. Onze Geert zou zijn vingers erbij aflikken. “Van vreemde smetten vrij” klinkt hem bekend in de oren. Maar Wilhelmina vond het maar niets, wilde liever de mannelijke vorm van haar eigen naam op elke officiële gelegenheid horen en besloot Het Wilhelmus aan te nemen als volkslied. Het Wilhelmus, waarin wij Nederlanders ons diepe respect tonen voor de Spaanse koning en onze Germaanse afkomst totaal niet verloochenen. En het dan raar vinden dat Máxima vindt dat we geen eigen identiteit hebben, want zo zijn we dan ook wel weer.

Deel twee van dit stuk komt later online. Daarin gaan we verder over de Star-Spangled Banner zijn ook eindelijk beelden te zien.

Onderstaande artikel is een essay dat Don vorig jaar heeft geschreven voor zijn opleiding.

Afgelopen weken was The Pirate Bay veel in het nieuws. Te veel, naar de mening van velen. De berichten deden geloven dat de downloadsite moest ophouden te bestaan. Illegaal downloaden, was de klacht.

Allereerst een kleine inleiding in de wereld van de auteursrechten. Regel nummer 1: de term ‘illegaal downloaden’ bestaat niet. Downloaden is te allen tijde legaal. Alles wat je op internet vindt, mag je altijd op je computer opslaan, uitprinten of op cd zetten. Mits, en hier zit hem de kneep, voor eigen gebruik. Je kan dus wel een film downloaden en op cd branden, maar wanneer je die film met je broertje gaat kijken, is het ineens illegaal. Als er een derde persoon aan te pas komt, is het strafbaar. Een simpele, doch vreemde regel.

Daarentegen is het uploaden van auteursrechtelijk beschermd materiaal (en dat is alles wat ‘uniek of creatief’ is) wél illegaal. Nu is dit precies het punt waarop men The Pirate Bay, en ongetwijfeld in een later stadium ook andere websites, probeert te pakken.

Helaas, of gelukkig, is het zo dat de beheerders, eigenaars, managers e.d. van The Pirate Bay geen films, software en muziek uploaden. Ze geven anderen alleen de mogelijkheid om dat wel te doen. Strafbaar of niet? Het moet nog blijken, maar ik denk dat er weinig verkeerd aan is. Vergelijk het met een wapenhandelaar. Niet per definitie strafbaar, omdat hij niet aansprakelijk is voor wat de koper met het gekochte wapen doet. Mocht deze onverhoopt iemand iets aandoen, is de handelaar niet verantwoordelijk, maar de koper. In het geval van The Pirate Bay is dat precies hetzelfde. De website (de wapenhandelaar) geeft internetters (kopers) de mogelijkheid om illegale bestanden te uploaden (een wapen te kopen). Wanneer de internetter (koper) daadwerkelijk een illegaal bestand uploadt (iemand iets aandoet met het wapen) is The Pirate Bay (handelaar) niet verantwoordelijk voor de daden van de internetter (koper).

Mijn conclusie: alvorens The Pirate Bay offline te halen, zullen de wereldoverheden eerst eens moeten kijken naar wapen-, drugs- en alcoholhandelaren. Als de website strafbaar is, zijn deze mensen en bedrijven dat ook. En aangezien een algeheel verbod op het verkopen van wapens, drugs en alcohol over de gehele wereld een gigantische krimp in de toch al slinkende economie zal opleveren, worden de handelaren ongetwijfeld niet strafbaar bevonden. Een vrijbrief voor The Pirate Bay, dus.

Op 20 maart 1991 viel de vierjarige Conor Clapton vanuit de 53e verdieping van een wolkenkrabber naar beneden. Clapton senior was maandenlang zichzelf niet, maar wist zich er, mede door het schrijven van Tears In Heaven, doorheen te slaan.

Beyond the door
There’s peace, I’m sure
‘Cause I know there’ll be no more
Tears in heaven

Persoonlijk nog steeds een van de mooiste zinnen uit de muziekwereld ooit. Hier is al een klein stukje te zien van de acceptatie die zich meester maakte van Clapton. Het zal allemaal wel goed komen… Die acceptatie was pas in 2004 helemaal daar. In dat jaar besloot Clapton het nummer niet meer te zingen.

“I didn’t feel the loss anymore, which is so much a part of performing those songs”, zei Clapton toen. Hij besloot Tears In Heaven en het eveneens prachtige My Father’s Eyes niet meer op concerten en optredens ten gehore te brengen. Het ging nu goed, en de artiest wilde niet dat die pijnlijke gevoelens weer terugkwamen.

Het heeft drieëntwintig jaar geduurd. Daarvoor brandde dat ene zinnetje waarschijnlijk dagelijks in zijn hoofd: “I must be strong / And carry on / Cause I know I don’t belong / Here in heaven…”

En het werd een juweeltje. Dat de band uit Las Vegas een mooi live-optreden kan neerzetten, wisten we al een tijdje. Maar de Hall heeft nu eenmaal iets speciaals, iets sprookjesachtigs.

Werkelijk alle hits kwamen voorbij, maar vooral de opening met Human (uiteraard wél na de Enterlude), de Abbey Road-versie van Sam’s Town en de heerlijke afsluiter When You Were Young doen de Hall op zijn grondvesten schudden.

Ruim vijfduizend fans, vooral jonge meisjes, keken hun ogen uit. Meesterlijk is het moment dat Brandon Flowers tussen enkele van die meisjes in gaat staan en doorgaat met zingen. Het lijkt meer op een scène uit een zombiefilm, de manier waarop Flowers verzwolgen wordt door de gillende dames.

Het is doodzonde dat The Killers op dit moment in een pauze zitten. Op 6 september 2010 komt Flamingo, de eerste soloplaat van frontman Flowers, uit. Laten we hopen dat het ofwel een heel goede plaat wordt, ofwel dat The Killers snel weer bij elkaar komen. En in het meest ideale geval natuurlijk allebei!

Hun eerste studioalbum, Bleach (1989), werd in Amerika maar matig verkocht. In Groot-Brittannië was de plaat echter de doorbraak voor de band uit Aberdeen, Washington. Toch ging het Kurt Cobain en zijn mannen natuurlijk om de States, daar moest het allemaal gebeuren.

Dat deed het twee jaar later, toen Nevermind uitkwam. Voor Nevermind was Nirvana een middle-of-the-road-grungebandje, zoals er zoveel van waren (we noemen een Alice In Chains, een Pearl Jam). Na Nevermind was Nirvana het toppunt van commercie in de VS. Zesentwintig miljoen exemplaren gingen er over de toonbank. Het feit dat frontman Kurt in 1994 zelfmoord pleegde, zal zelfs alleen maar positief voor die verkoop hebben gewerkt: Nirvana was geen geweldige band meer, maar een legendarische.

Maar genoeg over cijfertjes: we willen muziek! Goed dan. We noemen even random wat nummers die op Nevermind staan: Smells Like Teen Spirit, Lithium, On A Plain, Something In The Way en natuurlijk Come As You Are. Eigenlijk is het een straf om te moeten kiezen, want elk nummer op de plaat is geweldig. En Cobain schreef ze allemaal.

Naast een van de most famous albums, is Nevermind ook de plaat met waarschijnlijk de meest bekende albumhoes. Wie kent het plaatje van de baby die achter een bankbiljet aan een vishaak aan zwemt niet… Het zullen er niet veel zijn.

Er is nog een mooi verhaal achter Nevermind. Een verhaal dat door de vroege kopers van het album niet graag aangehoord zal worden. De eerste vijftigduizend exemplaren stopten namelijk na Something In The Way. Alle platen daarna hadden, na tien minuten stilte, nog een geheim nummer: Endless, Nameless. Het was een soort jamsessie die ontstond toen de opnames van Lithium misliepen.

Ondergetekende hinkt een beetje op twee gedachten over de dood van Kurt. Natuurlijk is het een doodzonde dat zo’n man zelfmoord pleegt en de band daarom nooit veel mooie platen heeft kunnen uitbrengen, maar Cobain is nu wel onderdeel van een mythe. En zo is heel Nirvana. Denk maar niet dat de Foo Fighters zo groot waren geworden als ex-Nirvana-drummer Dave Grohl zich niet aan de band had verbonden.

Toch is een ding zeker: Kurt died way too young.

Het had niet veel gescheeld of Jimi Hendrix had helemaal niet op Woodstock gestaan. Problemen met zijn manager, vooral over het financiële gedeelte van het contract, weerhielden de gitarist er bijna van naar het festival af te reizen. Een extra optreden aan het begin van de zondag, solo, en het slotoptreden op diezelfde zondag met zijn band, de Experience, deden hem toch toehappen. De komst van, volgens velen, de beste gitarist aller tijden was hiermee een feit.

Het is zondag 17 augustus. Eigenlijk allang de nacht erop volgend, maandag dus, maar het festival zou drie dagen duren, dus het was gewoon nog zondag. Hendrix speelt de sterren van de hemel. Het publiek klapt mee, zingt mee en geniet zichtbaar. Midden in zijn gig presteert Jimi iets wat niemand ooit nog had aangedurfd.

Eerst even een kleine introductie in de hippiegeneratie. Men was fel tegen alles wat kapitalistisch was. Oorlog en de economie waren bijna scheldwoorden. Woodstock werd achteraf ook een soort protestfestival tegen de Amerikaanse oorlog in Vietnam. De slogan voor Woodstock was niet voor niets ‘three days of peace and music’. Kortom: een festival in Amerika, gericht tegen de Amerikaanse overheid.

Terug naar Hendrix. Tegenover honderdduizenden hippies durft hij het aan de Star Spangled Banner ten gehore te brengen. Het Amerikaanse volkslied op een festval tegen Amerika, het kon eigenlijk niet. Jimi deed het.

Minutenlang schalde het National Anthem uit de speakers. Hendrix speelt de sterren van de hemel, stemt tijdens een solo zijn gitaar en speelt een riff met zijn tanden. De beste gitarist ooit laat wederom van zich horen en het publiek houdt van hem, zijn muziek en zijn gitaar. Er is maar één man geweest die het kon maken om op zo’n festival, uiteraard met een gigantische sarcastische ondertoon, de Star Spangled Banner te spelen: Jimi Hendrix.

De Tielman Brothers waren geen succes in Nederland (understatement alert). Waarschijnlijk hebben velen nog nooit van de Nederlandse Indonesiërs gehoord. Dat is niet de schuld van de heren zelf, maar van ene Willem ‘O.’ Duys. Is die ‘O’ stoer? Best wel, Wim ‘T.’ Schippers deed het ook, en Wim ‘T.’ Schippers is wel degelijk stoer.

Duys dus, wat deed de goede man dan precies? Nou… Weinig. En dat was het probleem. Samen met zijn trouweviervoeter Mies Bouwman negeerde hij de vooruitstrevende rock ‘n roll van de Tielman Brothers. Nu moet gezegd worden: in die tijd was Duys een hele grote. Als Duys je goed vond, was je goed. Maar als Duys je eng vond, was je een gevaar voor de Nederlandse muziekindustrie. Drie keer raden wat hij van onze Brothers vond…

Gelukkig was hulp nabij. Uit onverwachte hoek, welteverstaan. De Brothers stonden in het begin van de sixties in het voorprogramma van een tot dan tot nog niet zo bekende band. Welke band dan? Nou… Ze noemden zichzelf The Beatles. Later zouden deze Britse jongens nog enkele hitjes hebben (understatement alert #2) in binnen- en buitenland. The Beatles vonden Andy en zijn broertjes zo goed en vernieuwend, dat ze zijn blijven kijken tijdens het voorprogramma. George Harrison omschreef Andy als The Indo Man. Jan Akkerman, volgens velen Neerlands beste gitarist ooit (taaltechnisch helaas niet de meest onderlegde muzikant): ‘Ze waren hun tijd toch wel een tikkeltje geniaal vooruit, eigenlijk.’

Ondanks het feit dat The Beatles de Brothers zo’n goede band vonden, zijn ze nooit echt doorgebroken in Nederland. Duitsland was iets meer gecharmeerd van ‘onze jongens’, maar tot de echte top van de rock ‘n roll-pyramide hebben ze het nooit geschopt. Zonde, want Andy & co waren goed. Heel goed. Jaja, meningen zijn er om oneens mee te zijn, maar oordeel zelf.