Review | Nirvana – Nevermind

Make it or break it. Het tweede album van een band is altijd een lastige. Bij het eerste album ben je vrij, kun je doen wat je wil en maakt een major screw-up niets uit. Als dat eerste album echter aanslaat, is het tweede album er een van torenhoge verwachtingen. Zo was het ook bij Nirvana.

Hun eerste studioalbum, Bleach (1989), werd in Amerika maar matig verkocht. In Groot-Brittannië was de plaat echter de doorbraak voor de band uit Aberdeen, Washington. Toch ging het Kurt Cobain en zijn mannen natuurlijk om de States, daar moest het allemaal gebeuren.

Dat deed het twee jaar later, toen Nevermind uitkwam. Voor Nevermind was Nirvana een middle-of-the-road-grungebandje, zoals er zoveel van waren (we noemen een Alice In Chains, een Pearl Jam). Na Nevermind was Nirvana het toppunt van commercie in de VS. Zesentwintig miljoen exemplaren gingen er over de toonbank. Het feit dat frontman Kurt in 1994 zelfmoord pleegde, zal zelfs alleen maar positief voor die verkoop hebben gewerkt: Nirvana was geen geweldige band meer, maar een legendarische.

Maar genoeg over cijfertjes: we willen muziek! Goed dan. We noemen even random wat nummers die op Nevermind staan: Smells Like Teen Spirit, Lithium, On A Plain, Something In The Way en natuurlijk Come As You Are. Eigenlijk is het een straf om te moeten kiezen, want elk nummer op de plaat is geweldig. En Cobain schreef ze allemaal.

Naast een van de most famous albums, is Nevermind ook de plaat met waarschijnlijk de meest bekende albumhoes. Wie kent het plaatje van de baby die achter een bankbiljet aan een vishaak aan zwemt niet… Het zullen er niet veel zijn.

Er is nog een mooi verhaal achter Nevermind. Een verhaal dat door de vroege kopers van het album niet graag aangehoord zal worden. De eerste vijftigduizend exemplaren stopten namelijk na Something In The Way. Alle platen daarna hadden, na tien minuten stilte, nog een geheim nummer: Endless, Nameless. Het was een soort jamsessie die ontstond toen de opnames van Lithium misliepen.

Ondergetekende hinkt een beetje op twee gedachten over de dood van Kurt. Natuurlijk is het een doodzonde dat zo’n man zelfmoord pleegt en de band daarom nooit veel mooie platen heeft kunnen uitbrengen, maar Cobain is nu wel onderdeel van een mythe. En zo is heel Nirvana. Denk maar niet dat de Foo Fighters zo groot waren geworden als ex-Nirvana-drummer Dave Grohl zich niet aan de band had verbonden.

Toch is een ding zeker: Kurt died way too young.